سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٤

قسمتى از مسمّط در تهنيت حضرت محمد ( ص ) و تأسف بر خرابى اوضاع ايران

خاك عرب از مشرق اقصى گذرانديم * و ز ناحيهء غرب به افريقيه رانديم

درياى شمالى را برِ شرق نشانديم * و ز بحر جنوبى به فلك گرد فشانديم

هند از كف هندو ختن از ترك ستانديم * ماييم كه از خاك بر افلاك رسانديم

نام هنر و رسم كرم را به سزاوار * امروز گرفتار غم و محنت و رنجيم

دردا و فره باخته اندر شش و پنجيم * با ناله و افسوس در اين دير سپنجيم

چون زلف عروسان در چين و شكنجيم * هم سوخته‌كاشانه و هم باخته گنجيم

ماييم كه در سوگ و طرب قافيه‌سنجيم * جغديم به ويرانه هزاريم به گلزار

افسوس كه اين مزرعه را آب گرفته * دهقان مصيبت‌زده را خواب گرفته

خون دل ما رنگ مى ناب گرفته * و ز سوزش تب پيكرمان تاب گرفته

رخسار هنرگونهء مهتاب گرفته * چشمان خرد پرده ز خوناب گرفته

ثروت شده بىمايه و صحت شده بيمار * چون خانه خدا خفت و عسس ماند ز رفتن

خادم پى خوردن شد و بانو پى خفتن * جاسوس پس پرده پى راز نهفتن

قاضى همه جا در طلب رشوه گرفتن * واعظ به فسون گفتن و افسانه شنفتن

نه وقت شنفتن ماند نه موقع گفتن * و آمد سر همسايه برون از پس ديوار