سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٣

خسته

نيست يك دل كه لرزد برايم * نيست چشم كسى در قفايم

چون نيفتد نگاهى به‌سويم * رو به‌سوى دل خويش آرم

چون نخندد عزيزى به رويم * گفتگو با دل خويش دارم

همزبانى به‌جز دل نيابم * غير دل كس نگويد جوابم

زين همه گل در اين نغز گلزار * نيست يك گل به رنگ خس عشق

و ز همه بىكسان جگرخوار * نيست بىكس‌تر از بىكس عشق

آنكه چشمى نخندد به رويش * چشم مرگ است در جستجويش

اى خوشا روزگارى كه تا بود * روى من فتنهء مرد و زن بود

هركجا چشم حسن آشنا بود * سوى من بود بر روى من بود

و ز غرورى كه همدوش حسن است * بودم از نشئهء حسن خود مست

ناگهان آتش ذوق و احساس * هم من و حسن من هر دو را سوخت

عشق هم خود ندارد مرا پاس * كاين وفاپيشه از بهر ما سوخت

عشق اى عشق ، اى عمر كم‌زيست * هيچ‌كس از تو بىرحم‌تر نيست

و اينك از ناتوانى به يك‌بار * گشته‌ام در برِ خويش هم خوار

گردد از مرد رنجور و بيمار * مادر مهربان نيز بيزار

مىستيزد به من دايهء من * مىگريزد ز من سايهء من

و اين ندانسته بودم كه دنيا * از صفاى جمالش كمال است

با همه لطف و آزادگيها * عشق هم دوستدار جمال است

زشت‌رو درخور لطف او نيست * عشق هم عاشق خوب‌رو نيست