سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٠

ارزش عمر

به سردى گوشه‌اى افتاده‌ام چون شمع خاموشى * نه در جان شعلهء گرمى نه در تن تابى و توشى

گريبانم ندارد ديگر از صدچاكى آن لطفى * كه شايد سر كشم از رنج تنهايى در آغوشى

نه اميدى به دل ديگر نه در سر شورى و شوقى * نه دلدارى نه دلسوزى نه سرپوشى نه سرپوشى

ز خاطرها چنان محوم كه دورى از نظر گاهى * چنان در جمع احبابم كه بر ديوار منقوشى

بدارم روزگارم همچو كاهى در دم بادى * به چشم بىوفايانم چنان عشق فراموشى

به صحراى جنون آواره و حيران چو مجنونى * نه همزادى نه همدردى ، نه همگامى نه همدوشى

زند آتش به دلها هر نوايى كز « اميد » آيد * چنان آواى جانسوز نى پيچيده در گوشى

مدار چرخ به كج‌مداريش نمىارزد * دو روز عمر به اين خواريش نمىارزد

سياحت چمن عشق بهر طاير دل * به خستگى و گرفتاريش نمىارزد

ز بامداد وصالم بگو كه شام فراق * به آه و اشك به بيداريش نمىارزد

دلى ز خويش مرنجان كه گر شوى سلمان * جهان به طاعت و دينداريش نمىارزد

بگو به يوسف كنعان ، عزيز مصر شدن * به كورى پدر و زاريش نمىارزد

نوازش دل رنجيده‌ام مكن اى عشق * كه خشم يار به دلداريش نمىارزد

كنار بستر بيمار عشق ننشيند * كه محتضر به پرستاريش نمىارزد

نيم به مرگ غمم شاد زانكه طفل دلم * شود يتيم و نگهداريش نمىارزد

به نقش ظاهر اين زندگى چه مىكوشيد * بنا شكسته به گل‌كاريش نمىارزد

مجو « اميد » در اين عمر از كسى يارى * كه خود به منّت آن ياريش نمىارزد