سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٥

نمىخواهم

الا يا ايّها السّاقى برون بر حسرت دلها * كه جامت حل نمايد يكسره اسرار مشكلها

به مى بربند راه عقل را از خانقاه دل * كه اين دار الجنون هرگز نباشد جاى عاقلها

اگر دل بسته‌اى بر عشق جانان جاى خالى كن * كه اين ميخانه هرگز نيست جز مأواى بىدلها

تو گر از نشئهء مى كمتر از آنى به خود آيى * برون شو بىدرنگ از مرز خلوتگاه غافلها

چه از گلهاى باغ دوست رنگ آن صنم ديدى * جدا گشتى ز باغ دوست درياها و ساحلها

تو راه جنّت و فردوس را در پيش خود ديدى * جدا گشتى ز راه حق و پيوستى به باطلها

اگر دل داده‌اى بر عالم هستى و بالاتر * به خود بستى ز تار عنكبوتى بس سلاسلها

درد خواهم دوا نمىخواهم * غصّه خواهم نوا نمىخواهم

عاشقم ، عاشقم ، مريض توام * زين مرض من شفا نمىخواهم

من جفايت به جان خريدارم * از تو ترك جفا نمىخواهم

از تو جانا جفا وفا باشد * پس دگر من وفا نمىخواهم

تو صفاى منى و مروهء من * مروه را با صفا نمىخواهم

صوفى از وصل دوست بىخبر است * صوفى بىصفا نمىخواهم

تو دعاى منى ، تو ذكر منى * ذكر و فكر و دعا نمىخواهم

هر طرف رو كنم تويى قبله * قبله ، قبله‌نما نمىخواهم

هركه را بنگرى فدايى توست * من فدايم فدا نمىخواهم

همه آفاق روشن از رخ توست * ظاهرى جاى پا نمىخواهم