سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٤

معجز عشق

چشم بيمار تو اى مىزده بيمارم كرد * حلقهء گيسويت اى يار گرفتارم كرد

سرو بستان نكويى گل گلزار جمال * غمزه ناكرده ز خوبان همه بيزارم كرد

همهء مىزدگان هوش خود از كف دادند * ساغر از دست روانبخش تو هشيارم كرد

چه كنم شيفته‌ام ، سوخته‌ام ، غم‌زده‌ام * عشوه‌ات والهء آن لعل گهربارم كرد

عشق دلدار چنان كرد كه منصور منش * از ديارم بدر آورد و سر دارم كرد

عشقت از مدرسه و حلقهء صوفى راندم * بندهء حلقه به گوش درِ خمّارم كرد

باده از ساغر لبريز تو جاويدم ساخت * بوسه از خاك درت محرم اسرارم كرد

مژده اى مرغ چمن فصل بهار آمد باز * موسم مى زدن و بوس و كنار آمد باز

وقت پژمردگى و غم‌زدگى آخر شد * روز آويختن از دامن يار آمد باز

مردگيها و فروريختگيها بشدند * زندگيها به دو صد نقش و نگار آمد باز

زردى از روى چمن بار فرابست و برفت * گلبن از پرتو خورشيد به بار آمد باز

ساقى و ميكده و مطرب و دست‌افشانى * به هواى خم گيسوى نگار آمد باز

گر گذشتى به در مدرسه با شيخ بگو * پى تعليم تو آن لاله‌عذار آمد باز

دكّهء زهد ببنديد و در اين فصل طرب * كه به گوش دل ما نغمهء تار آمد باز

ناله زد دوست كه راز دل او پيدا شد * پيش رندان خرابات چسان رسوا شد

خواستم راز دلم پيش خودم باشد و بس * درِ ميخانه گشودند و چنين غوغا شد

سرِ خُم را بگشاييد كه يار آمده است * مژده اى ميكده عيش ازلى بر پا شد

سر زلف تو بنازم كه به افشاندن آن * ذرّه خورشيد شد و قطره همى دريا شد

لب گشودى و ز مى گفتى و مىخواره شدى * پيش ساقى همه اسرار جهان افشا شد

گويى از كوچهء ميخانه گذر كرده مسيح * كه به درگاه خداوند بلندآوا شد

معجز عشق ندانى تو زليخا داند * كه برش يوسف محبوب چنان زيبا شد