سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٩

اسرار قضا

وين طرفه كه اى غزال از طرفى * صد صيد گرفتى و رها كردى

از ديده نهان شدى و اندر دل * اى شاهد شهر ، جلوه‌ها كردى

وصف لبش اى صبا مگو كز غم * پيراهن غنچه را قبا كردى

* *

روزى برسى به دولت وصلش * كاخر ، شب هجر ، ناله‌ها كردى

جز درد « الهى » از غم عشقت * درد همه عاشقان دوا كردى

اسرار قضا

اسرار قضا

هيچ‌كس پرده ز اسرار قضا نگشايد * آرى اين عقده به‌جز لطف خدا نگشايد

گر صبا باد دو صد چين كند از زلف بتان * يك‌خم از طرّهء آن زلف دوتا نگشايد

راه صدسال به جايى نبرد مشتاقى * كه بر او دلبر ما چشم رضا نگشايد

عقده‌ها از غم هجران تو در دل ما راست * كه به‌جز زلف گره‌بند شما نگشايد

درگه دولت و اقبال رقيبان بستند * آه اگر آن بت با مهر و وفا نگشايد

همّت از مردم كوته‌نظر سفله مخواه * قفل گنجينهء شه دست گدا نگشايد

سخن مدّعيان نغز و لطيف است ولى * غير شعر تو « الهى » دل ما نگشايد