سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٣

داغ وفا

اهل دل

اهل دل

دارد دل من صد غم و غمخوار ندارد * اين كودك بيمار ، پرستار ندارد

در شهر شما جز دل آوارهء ما نيست * آن‌كس كه غمى دارد و غمخوار ندارد

آن به كه ز كنج قفس آزاد نگردد * مرغى كه سر صحبت گلزار ندارد

ماييم و تنى سوده كه آسودگىاش نيست * ماييم و دلى خسته كه دلدار ندارد

ناليدن مرغان چمن خوش بود امّا * ذوق سخن مرغ گرفتار ندارد

غم آمد و ننشسته ز دل رفت چو دانست * كاين خانهء ويران در و ديوار ندارد

اى پيرهن آهسته بزن بوسه بر اعضاش * كان خرمن گل طاقت آزار ندارد

جايى كه خزف را نشناسند ز گوهر * البتّه سخن گرمى بازار ندارد

جز اهل دلى چند چو « پژمان » و « اميرى » * « الفت » گهر شعر خريدار ندارد

شمع مرده

شمع مرده

دگر به ديده سرشك و به سينه آهم نيست * چراغ مرده‌ام و بيم صبحگاهم نيست

مرا چو شمع بسوزان در آتش غم خويش * به جرم آنكه بجز عاشقى گناهم نيست

ز كوى خويش چه رانى مرا چو مىدانى * كه جز تو در همه عالم كسى پناهم نيست

چو شمع مرده كه نورى از او نمىتابد * فروغ عشق در آيينهء نگاهم نيست

چو مرغ زادهء طوفان ندارم آرامش * كه غير دامن طوفان گريزگاهم نيست

كنون كه در بر مايى مپرس از آنچه گذشت * كه پيش چشم تو جز اشك عذرخواهم نيست

ز درد عاشقى « الفت » كه سوخت جان مرا * چو لاله جز گل داغى دگر گواهم نيست

داغ وفا

داغ وفا

اگرچه جاى چو نرگس در اين چمن دارم * هميشه سربه‌گريبان خويشتن دارم

شبم به زارى و روزم گذشت با غم دل * فغان ز روز و شبى كز غم تو من دارم

دلى به داغ وفا آشنا به بزم جهان * چو لاله ز آتش غم گرم سوختن دارم

تو گر حلاوت شيرين نوش‌لب دارى * من از فراق رخت شور كوه‌كن دارم

چرا چو شمع نسوزم در اين جهان « الفت » ؟ * كه نيست هم‌سخن و سينه‌اى سخن دارم