سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٤

راز و نياز

مرا پير خرد گويد رها كن * طريق عشق ، اى فرزانه فرزند

اگرچه پير را حرمت فزون است * ولى سرپيچىام باشد از اين پند

نبرّم رشتهء پيوند از دوست * بُرندم همچو نى گر بند از بند

نه كس باشد مرا در عشق همتا * نه حسنش را توان ديدن همانند

نصيبم كن خدايا دولت وصل * كه از هجران بياسايم دمى چند

ز هجرش سوختم فرياد ، فرياد * دلم را سوخته زين بيش مپسند

چو دارى آرزوى ديدن يار * تو بار خويش « اكبر » زود بربند

تا برق نگاهت به دلم شعله برافروخت * زان برق شرربار همه هستى من سوخت

بر خرمن جانم چو تو غارتگر دلها * اى شعله برافروز چو تو شعله نيفروخت

تو چشمه خورشيدى و من تشنهء ديدار * امّا چه كنم ديده به رويت نتوان دوخت

تا كس نشود شعله‌ور از عشق نداند * كان طرفه نگاه تو چسان بال‌وپرم سوخت

آخر دل سوداگر بازار محبّت * با نيم نگه ملك جهان را همه بفروخت

خَم جز به برِ دوست نگردد سر « اكبر » * درسيست كه در مكتب آزادگى آموخت

بر در خانهء دلدار گذر كردم دوش * گفتمش باز كن اين در كه منم خانه به دوش

نعره مستانه زدم بر در و بر بارگهش * كاى ملائك به در و بارگهت حلقه به گوش

به خمارم بكن امشب نظرى از ره لطف * بىميى برده مرا از دل‌وجان طاقت و هوش

با صفاى دلم از غيب برآمد بانگى * در رحمت به تو باز است چرا جوش و خروش

گفتم آخر ز تو اى صاحب ميخانه دمى * دارم امّيد محبّت نه ز هر باده‌فروش

چشم دارم كه چنان مست شوم ز ان مى ناب * كه ملائك بكشندم همگى دوش‌به‌دوش

مست و مخمور در خانه‌ات افتاده منم * رحمتى كن ز كرم كآورىام باز به هوش

راز سربستهء او را كه به دل بود نهان * وين عجب مىشنوم مىرسدم گوش به گوش

سرّ اين بادهء سربسته تو بردار دمى * تا ندا آيدت از غيب كه بردار و بنوش

« اكبر » اين خرقهء آلوده كه آلود تو را * بهر پاكى بفكن تا رسدت پيك سروش