سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢١

قطعه

تا دلم گشت گرفتار سهى بالايى * نيست در شهر چو من غم‌زدهء رسوايى

دولت حسن تو را سربه‌سر ارزانى باد * قسمت ما همه شد رنج و غم و تنهايى

نسبت رويت اگر با مه و خورشيد كنم * شرمم آيد ، كه بود دربه‌در و هرجايى

ناله هرگز نكند بر دل سنگ تو اثر * زانكه در دهر شدى شهره به بىپروايى

تا نفس هست ، غنيمت شمر اين فرصت را * زانكه فرداست كه انگشت ندامت خايى

نيم‌جانى كه به تن هست مرا جلوهء توست * بندبندم چو نى و ، جز تو ندارم نايى

غم دل را نتوانم به زبان آوردن * عشق فرصت بستاند ز قلم‌فرسايى

هركه خواهد كه چو منصور انا الحق بزند * بايد اول كه بپيمد ره حق بستايى

خواست « افكار » كه دل بر دگرى بسپارد * نتوانست ، چرا ؟ ديد تو بىهمتايى

ديد مردى به خواب شيطان را * با لباسى بلند و ريش سفيد

دست برد و گرفت از ريشش * تا توانست برگرفت و كشيد

گفت : كاى ظالم ستم‌پيشه * كاى ز درگاه حق ، شده نوميد

ازچه‌رو خلق را كنى آزار ؟ * اى ستمكار كج نهاد و پليد !

عمرت امشب رسيده بر آخر * نيست حاجت دگر به گفت و شنيد

آن‌قدر مشت بر سرت بزنم * كنى از زندگى تو قطع اميد

بود در كشمكش كه از آن خواب * همچو اسفند ناگهان بپريد

ديد در دست خويش ريش خودش * هرچه مىگفت ، بود كيش خودش

آن شنيدم كه مردكى درويش * كرد عزم سفر ز مسكن خويش

بود او را خرى ز مال پدر * دست و پا لنگ عمرش از صد بيش

بهر خرج سفر ، ز خانهء خود * غلّه‌اش بار كرد آن دل‌ريش

خر جلو اوفتاد و او ز عقب * راه طى مىنمود پيشاپيش

آمد از آب بگذرد آن خر * مرد آهى كشيد از دل‌ريش