سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٦

شب مهتاب در كوهسار البرز

به زير ابر سيه از چه باز پوشاندند * چو آفتاب رخ دلگشاى آزادى

چرا به كشور بيمار ما به بيماران * نمىدهند طبيبان دواى آزادى ؟

اگر ز دست حكيمان خود رها گرديم * مگر خداى دهدمان شفاى آزادى

بگو به آنكه زر و مال خود نموده دريغ * نثار مال چه باشد به جاى آزادى ؟

به كشورى كه شناسند قدر و مرتبتش * كنند جان و دل خود فداى آزادى

بگو به آنكه به آزادگان نموده ستم * روا مدار ستمگر ! جفاى آزادى

از آنكه رشد تو و هرچه هست ز آزاديست * نبود آنچه تو كردى سزاى آزادى

كنون كه دور سياست چو گردش پرگار * ز ما ربوده قرار و بقاى آزادى

كجاست پارهء چرمى و چوبى و علمى * كجاست كاوه شود پيشواى آزادى ؟

به هم فروشكند كاخ خودپرستان را * كند به پاى در ايران لواى آزادى

مگر كه ملّت ايران تمام گنگ و كرند ؟ * زديم داد و نيامد نداى آزادى

چه هستى ؟ گفتمش اى بادهء ناب * كه بردى از سرم هوش از دلم تاب

بگفتا : شاخه‌اى ناچيز بودم * مرا دهقان فروزد بر لب آب

نهالى گشتم و ز زان‌پس درختى * چو زلف دختران پرپيچ و پرتاب

برآوردم چو مرواريد خوشه * همه چون دانه‌هاى درّ خوشاب

مرا كندند و بردند و نهفتند * به خمّى در اطاقى قفل بر باب

شدم زيباتر و سرمست و دلبر * پس از چندى كه سر بر كردم از خواب

به نسبت چون بود كار زمانه * بخوانندم شراب و گاه « شر - آب »

« شبى گيسو فروهشته به دامن * پلاسش معجز و قربش گرازن »

شبى از نور مه چون روز روشن * فروزنده مهى گسترده خرمن

تو گفتى آسمان طاقى بلند است * چراغ مه بر آن طاق است آون

و يا مانند اقيانوس آرام * مه تابان به‌سان « پرتوافكن »