سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٥

كجاست كاوه شود پيشواى آزادى ؟

چو گل به روى خوش و بوى خوش دل ما را * به اتفاق جمال تو حسن خوى تو برد

چنان‌كه بوى خوش گل برد نسيم از باغ * صفات خوب تو هر سوى گفتگوى تو برد

نبرد خاطر ما را كسى به شوخى چشم * ولى به شرم و حيا ديدهء نكوى تو برد

بدانكه عفت و شرم و وفاست زينت زن * همين سه زيور ، ما را به جستجوى تو برد

دو نارنجم آورده بودند روزى * يك از بوستان و يك از دلستانم

يكى را به صدگونه اندوه و محنت * بپرورده در بوستان باغبانم

يكى را به صد ناز و با نازنينى * فرستاده آن دلبر مهربانم

ببوييدم و هر دو را شكر گفتم * يكى با دل خود يكى با زبانم

نهادم يكى را به بالاى ميزى * يكى را گرفتم به بر همچو جانم

پراكنده عطرى و شورى و شوقى * يكى در مشامم يكى در روانم

يكى را نه بويم نه در دست گيرم * دمى نيز نبود نگاهى بر آنم

يكى را ز شوقى كه دارم به بويش * از اين دست با دست ديگر ستانم

ميان دو نارنج همرنگ و هم‌بو * چه فرق است آخر ندانم ، ندانم

كه يك را فزون است همرنگ و هم‌بو * به پيش مشامم برِ ديدگانم

بپرسيدم احوال هريك از آن دو * كه گويند از خويشتن داستانم

به پاسخ چنين گفت نارنج اوّل * كه من نازپروردهء بوستانم

دگر گفت من نيز آيم ز بستان * و گر بيشتر زين بجويى نشانم

مرا چيده زان جاى دستى كه دانى * فرستادهء دست آن دلستانم

كشم به ديدهء خود خاك پاى آزادى * كنون كه سجده برم بر بناى آزادى

بريختم به سر خود به ياد ايران خاك * چو روفتم به مژه خاك پاى آزادى

برم به ايران با خويش مشتى از اين خاك * دهم به كوردلان توتياى آزادى

به كيمياگرى آنجا طلا كنم مِسها * كنون كه يافته‌ام كيمياى آزادى

ولى شنيده‌ام آنجاى با غل و زنجير * كنند آهن و مس از طلاى آزادى