سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١١

رباعيات

هر طرز نوى كه در جهان روى نمود * نه از همه ديرتر فراگير نه زود

نه پيشرو طرز نوين بايد شد * نه پى سپر رسم كهن بايد بود

* * *

از صحبت مردمان دل‌آزرده مشو * گيرم كه نمىپسندى افسرده مشو

سرسبز بزى چو غنچه عمرى با خار * همچون گل سرخ زود پژمرده مشو

* * *

ديشب كه اتومبيلش افروخته رفت * آتش به دل از عشق وى اندوخته رفت

با آتش و آه و با دل سوخته رفت * گويى ره عشق از من آموخته رفت

* * *

اى مرغ چو آزاد برآيى ز قفس * آزادى مطلق نكنى هيچ هوس

آزادى سودمند آن باشد و بس * كز وى نرسد زيان به آزادى كس

* * *

روزى كه برفت آن بت عهدشكن * آهم ز فلك گذشت و اشك از دامن

بگريستم و بگفتم اى دل به شكيب * خنديد و به من گفت شكيبايى و من ؟