سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٠

رباعيات

براى آنكه بياسايم از حوادث دهر * جهان و هرچه در او هست مختصر گيرم

سزاى نيكى من گر هزار بد بدهند * بدين خوشم كه نكو كرده‌ام ز سر گيرم

آن شنيدم كه رادمرد بزرگ * پايهء مردمى چنين بنهاد

كه نه از كس فريب بايد خورد * نه كسى را فريب بايد داد

به روزگار جوانى بيازماى كسان * ببين فرشته‌خصالند يا كه ديو و ددند

براى عمر رفيق شفيق گلچين كن * ز مردمى كه هنرپيشه‌اند و باخردند

ملامتت نكنند ار بدند خويشانت * به اختيار براى تو منتخب نشدند

ولى به نيك و بد همنشين تو مسئولى * به همنشينى ، مردم به اختيار خودند

معاشران تو گر چند تن ز خوبانند * غمت مباد كه ابناء روزگار بدند

آن‌كس كه ز حال بىكسان غافل نيست * يكسانى مردم برِ او مشكل نيست

تا عقل پسندد به مساوات بكوش * آن دل كه به حال كس نسوزد دل نيست

* * *

تا كشت ستمگرى شود پاك درو * تا آنكه ستمگرى نزايد از تو

اين خوى ستمكشى برون كن از سر * نه زور به كس بگو نه از كس بشنو

* * *

چون حادثهء سخت كند روى به مرد * گر چاره توان چاره همىبايد كرد

ور چاره نداشت غم نمىبايد خورد * غم جان و تنت كاهد و افزايد درد

* * *

آن روز جهان روى به بهبود كند * مردم ز مددكارى خود سود كند

كز كوشش و كار هركس آرد به وجود * زان بيش كه بهر خويش نابود كند