سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٩

رازدارى

بر سرو قدت گر متمايل شود اين دل * اميد ندارم كه دگر دل شود اين دل

با لشكر حسنى كه بياراستى امروز * فرداست كه از تيغ تو بسمل شود اين دل

تا سلسلهء زلف تو ديوانه‌پذير است * باور نتوان كرد كه عاقل شود اين دل

از شرم رخت رنگ دل خون شده گيرد * با روى تو روزى كه مقابل شود اين دل

گر مهر نيفزايى و از جور نكاهى * سوى بت ديگر متمايل شود اين دل

يا جهد كند دامن مقصود بگيرد * يا كشتهء سرپنجهء قاتل شود اين دل

نوميد مشو « افسر » از رحمت ايزد * زود آ كه به مقصود تو نايل شود اين دل

گفتم كه روى خوب تماشا نمىكنم * دل را اسير زلف چليپا نمىكنم

در كوچه‌هاى عشق قدم هم نمىزنم * خود را هميشه واله و شيدا نمىكنم

پيرم دگر به بزم جوانان نمىروم * اسباب عيش و نوش مهيّا نمىكنم

رسوا شدن به عشق بود گرچه آبرو * خود را به چشم جامعه رسوا نمىكنم

بىشور عقل دست به كارى نمىزنم * از شور عشق معركه بر پا نمىكنم

ديدم به عقل مىشود اجراى اين مرام * آن هم ز دست رفته و پيدا نمىكنم

عقلى كه منع مىكند از عشق دشمنيست * با دشمنان خويش مدارا نمىكنم

مشغول توبه بود دلم چهر تو بديد * گفتا ز عشق توبه خدايا نمىكنم

تا جاى داشت سينه به تيرش هدف نمود * ديگر از او توقّع بى جا نمىكنم

اى مدّعى ز يار خبر آور و ببين * جان مىكنم نثار رهت يا نمىكنم

« افسر » دگر ز نالهء خود نااميد باش * مىگفت رخنه در دل خارا نمىكنم

باش چون پرده رازدار كسان * تا نگردند از تو افسرده

پرده راز كسى نگفته به كس * هيچ‌كس را ز خود نيازرده

پرده‌پوشى نموده عيب كسان * ديده اما به رو نياورده

حفظ اسرار و پرده‌پوشى را * ياد بايد گرفت از پرده