سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٨

لزوم تربيت

زان روز كه از خوى نكويت شدم آگاه * بر خوى تو عاشق‌ترم از روى تو اى ماه

روى است كه مفتون شودش رند نظرباز * خوى است كه صاحب‌نظران را برد از راه

روى است كه از بوالهوسان نيز برد دل * خوى است كه عاشق شودش مرد دل‌آگاه

روى است كه پيرى ببرد فرّ جوانيش * خوى است كه پيرش بفزايد خطر و جاه

روى است كه گر زشت بود چاره ندارد * خوى است كه نيكوش توان كرد به دلخواه

روى است كه از نيك و بدش بهره برد چشم * خوى است كه جانبخش همىگردد و جانكاه

از روى نكورويان « افسر » همه نالند * خوش‌خوى بود يار من المنّة لِلّه

آنچه در زندگى ضرورى نيست * دل به راهش اگر نبازى ، به

خويشتن را به هيچ عادت و خوى * به هوس مبتلا نسازى ، به

پيش عاديت سرفكنده مباش * در همه حال سرفرازى ، به

آن عبادت كه خيزد از عادت * گر به تركش همىبنازى ، به

چون‌كه هر عادتى نياز آرد * از همه چيز بىنيازى ، به

آن درختى كه دانه كشت بود * ميوه‌اش را نمىكنند پسند

مگرش باغبان ببرّد شاخ * شاخهء نو كند بدان پيوند

اى پدر تربيت چو پيونديست * كه بر خوب از آن دهد فرزند