سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٧

چرا خيّام را ستايند ؟

هيچ‌كس از قمار طرف نبست * زان كه بردِ قمار باختن است

هركه زين كار بهره برد بباخت * هركه زين دام دانه جست نرست

مرد خوش‌خوى را كند بدخوى * با حريفان پست چون پيوست

تهمت و ناسزا دروغ و قسم * از دوسر رايج است در هر دست

بهر يك بستنى به گاه قمار * اى بسا عهد دوستى كه شكست

از سر مال خويشتن برخاست * هركه در پاى اين بساط نشست

خود گرفتم كه هيچ‌يك نبود * زشت‌تر هم از اين دو كارى هست ؟

كه برى مفت دسترنج كسان * يا دهى دسترنج خويش از دست

يك زن خوب مرد را كافيست * بيش از اين هم دگر نمىشايد

گر فزون شد ، ز عمر خواهد كاست * هيچ بر عيش هم نيفزايد

از يكى بيش اگر بخواهى زن * به‌جز اندوه و غم نمىزايد

اى كه زن بيش خواهى و گويى * كه به قرآن خداى فرمايد

گر خدا گفت با عدالت گفت * وان ز دست تو برنمىآيد

بر سر زن اگر بخواهى زن * هيچ‌يك زان دوّمى نياسايد

گاه باشد زن از تو گيرد ياد * چشم بر روى غير بگشايد

ور زن پارسا چنين نكند * خويش را بهر كس نيارايد

هرچه از شوى كج‌روى بيند * راه صدق و صفا بپيمايد

پروراند به جان و دل فرزند * جان در اين ره نثار بنمايد

دل به ديگر زنى نبايد داد * مرد را هم خجالتى بايد

جهانى ستايند خيّام را * كه انديشه‌ها بىكم‌وكاست گفت

پسنديد هر چيز را در جهان * نترسيد از هيچ‌كس ، راست گفت

دل عالمى را به گفتار برد * چرا ، چون دلش هرچه مىخواست گفت