سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٣

مفتخور الاعيان « 1 »

لختيم و گرسنه ، نه شكر ديده نه چلوار * موى تو قسم ، پاره شده خشتك شلوار

نان و خورش ما علف پختهء صحراست * آماس دل و زردى رخساره هويداست

* * *

خوشبخت به اين ذائقهء خوب و علفخوار * اى بندهء ناشكر بگو شكر دو صد بار

برعكس كه ما ذائقهء خوب نداريم * ناچار سر سفره چلو جوجه گذاريم

از بچگى عادت شده اين ذائقهء ما را * داده‌ست خدا ذائقهء خوب شما را

آسوده تو هستى كه غم رخت ندارى * كركى زمستان و كتانى بهارى

كفش و گالش و پالتو خز ، دستكش و شال * باريست كه عاجز شود از بردنش حمّال

شش ماه كه بىكفش خوشى فارغ و بىغم * شش ماه دگر كفش نباشد به جهنّم

از ميخچهء پا پدرم سوخته چنديست * با پاى برهنه خطر ميخچه‌ات نيست

داروى تب و لرز تو ، بيد دم خانه * تب كرده ، عرق كرده ، شوى زود روانه

امّا چو مرا دست دهد حالت چايمان * مانند زن حامله در موقع زايمان

بايست كه ده دكتر فهميده بيايند * با يك عجله كنسولتاسيون بنمايند

هى ! ساكت و صامت چيه ؟ آقا شده بىحال * پشت لگدش كرده ندارد حال و احوال

يك هفته كه مىخوابم ، از هفت محلّه * آيند عيادت به برم گلّه به گلّه

تا رفع نقاهت نشود صبح الى شام * دكتر به ستوه آيد از تلفن و پيغام

اى مشتى حسن ! خرج من البتّه زياد است * حرفم كه حسابيست به گوش تو كه باد است

مجّانى و مفت است مگر دارو و درمان * انصاف ندارى به خدا ، مشتى حسن جان !

محكوم به مرگ است هرآن‌كس كه فقير است * پول است كه آن احمق ، داماد وزير است

تو ، فتق چهل سال تمام است كه دارى * طورى نشده همچه بدان ، هيچ ندارى

امّا من بيچاره و بدبخت كه شش‌بار * كردم عمل فتق شده ، پاره دگر بار

زنهاى تو در مزرعه با بچّه روى كول * هستند بدون غم و بىدغدغه مشغول

امّا عوض اقدس من ، طفلك ساده * جايى نتواند برود پاى پياده

سرگرمى اطفال تو گاو است و بز و سگ * طفل من بيچاره گرفتار عروسك

در مزرعه‌ات زالو ، بىهيچ هزينه * چسبند به ساق و پى صغرا و سكينه

در شهر ، همينها كه يكى پنج ريال است * كردم هبه ، زالو به عيال تو حلال است

يك‌بار به تو گفته‌ام ، اين‌بار دوباره * فرزندى سرِ جاش ، ولى فسخ اجاره