سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٧

دو پرده ! در خانه سالمندان و كودكستان چه ديدم ؟

چشم تا باز كردى ، اى فرزند * شده‌اى پير ، بار رفتن بند

آشنايان شوند بيگانه * با تو مرگ است و درد ، هم‌خانه

* *

من در اين موج‌خيز پرتشويش * رفته بودم حباب‌سان از خويش

در هواى نبودن و بودن * دود آهى شدم ز فرسودن

خانه را ترك گفتم از سر درد * تا زمانه دگر چه خواهد كرد

* *

چرخ بازيگر از كرانهء عشق * رهنمون شد مرا به خانهء عشق

پس از آنجا به چشم گريانى * روى كردم به كودكستانى

ديدم آنجا نشاط ديگر بود * لاله‌رو بود و لاله‌پرور بود

كودكان گرم بازى و خنده * بىخبر از گزند آينده

زان پريچهرگان رشك ملك * بانگ شادى كشيده ، سر به فلك

جان بىتابشان نشسته ، به تاب * غنچه‌هاى شكفتهء شاداب

گرچه غافل ز كار دورانند * تازه‌گلهاى اين گلستانند

* *

اى دل از روزگار عبرت گير * پندى از اين شكسته‌دل بپذير

اين‌چنين است گردش ايّام * كه سرانجام مىشوى ناكام

جوششى تا كه قدر آن دانى * لحظه‌هايى كه شاد و خندانى

راحت جان سلامت و شاديست * شادى دل فروغ آزاديست

اين غرورى كه با جوانى توست * بت تو ، مرگ زندگانى توست

عبرت‌آموز اين دو پرده كسيست * كه جوان در حريم پيرى زيست

بين اين هر دو صحنه رازى بود * در عبرت به روى من بگشود

گرچه سنگين بود غم پيرى * ماتم پيرى و زمينگيرى

عالمى خوش‌تر از جوانى نيست * گر بدانى چگونه بايد زيست

نقش اين هر دو پرده را ديدم * پس به معيار عقل سنجيدم

گفت پيرى مرا به عهد شباب * سخنى نغز چون دُرّ ناياب

كه جهان تكيه‌گاه پيران نيست * عشق جز درخور جوانان نيست