سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٦

دو پرده ! در خانه سالمندان و كودكستان چه ديدم ؟

عقد مرواريد دندان بگسلد دست زمان * ترك يارى مىكند اين همدم ديرين من

قدّ چون تيرم كمر خم مىكند همچون كمان * تا عجوز چرخ مىبندد كمر بر كين من

درد روزافزون پيرى مىكشد زارم دريغ * نيست با عشق مسيحا دم سر تسكين من

شوربختى بين كه خوبانند با من ترشروى * تا به تلخى مىگرايد گفتهء شيرين من

در شب تنهايى پيرى ز ياران قديم * كس نمىگريد به غير از شمع بر بالين من

مرگ چون خواهد كسى بر من به دلسوزى نخست * مىرسد بر بارگاه كبريا آمين من

پشت بر من كرد عيش و راحت و عشق و شباب * ماند تنها ايمن از گشت زمان آيين من

شكر يزدان را چو در آيينهء دل زنگ نيست * زنگ پيرى مىزدايد از دل من دين من

شب در آغوش خيال ماه خود تا صبحگاه * مىزند بر چهره آبى اشك چون پروين من

« افتخارا » گر شدم مهجور از ياران چه باك * در جوار رحمت حقّ تا بود ، تأمين من

دوش در خانهء كهن‌سالان * جمع افسردگان و بدحالان

چشم دل باز كردم و ديدم * با دلى پر ز درد ناليدم

اين يكى همچو نقش بر ديوار * بىخود از خود ، به پردهء پندار

وان دگر سر به زانوى اندوه * پا به دامن كشيده همچون كوه

نقش اين سرگذشت پيرى بود * رنج آن آيت اسيرى بود

خشك و بىروح اوفتاده به تخت * همچو برگى كه اوفتد ز درخت

چهره‌ها زردگونه ، موى سپيد * همه در رهگذار بيم و اميد

چشمهء چشمشان چو كاسهء خون * موج مىزد ، ز دردهاى درون

مهبط غم محيط پر ز سكوت * تختها همچو تختهء تابوت

زندگى سرگذشت تنهاييست * تن‌گدازى و روح‌فرساييست

پيرى از آن ميانه ، پندآموز * سخنى گفت با من از سر سوز

كه خدا گرچه آفريد مرا * روحى از خويشتن دميد ، مرا

بر زمينم ز آسمان افكند * در محن خانهء جهان افكند

از جوانى چو ياد بايد كرد * صحبت از شمع و باد بايد كرد