سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٢

رباعيات

رباعيات

رباعيات

يك باغ لطافت است گويى تن تو * صد خرمن گل درون پيراهن تو

چون آرزويى كه مىگريزى به شتاب * دستى نرسد دريغ بر دامن تو

* *

در هر نفسى هواى روى تو كنم * شب با دل خويش گفتگوى تو كنم

چون آينه روشن است از جلوهء تو * هر گوشهء دل كه جستجوى تو كنم

* *

جز كوى تو در جهان پناهم نبود * بر روى كسى جز تو نگاهم نبود

بار گنهم ز كوه گر بيشتر است * از لطف تو بيم از گناهم نبود

* *

يا رب تو مرا به خويش مغرور مكن * راه خردم به چشم مستور مكن

افتاده و ناتوان شدم دست مرا * از دامن لطف خويشتن دور مكن

* *

اى آنكه پناه هر گنهكار تويى * ستّار تويى ، واقف اسرار تويى

غرق است به درياى گنه « آگاهى » * بگذر ز كرم از او كه غفّار تويى

* *

افسوس كه غافليم و ايّام گذشت * هر روز به سر رسيد و هر شام گذشت

هرچند كه عمر جاودان را كس نيست * خوشبخت بود كسى كه خوشنام گذشت