سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٠

در رثاى استاد نصرت رئيس انجمن ادبى خراسان

طبع هوا دژم شد و باد خزان وزيد * نتوان دگر به سايگه بيد آرميد

ديگر نمانده است نشانى به بوستان * از سوسن و بنفشه و ريحان و شنبليد

زين پس به جاى نغمهء بلبل ز شاخسار * بايد نواى ناخوش زاغ و زغن شنيد

سرسبز نيست برگ درختان به پيش چشم * از باد مهرگان همه در باغ پژمريد

شد باغبان فسرده چو پژمرده‌حال ديد * گلهاى باغ را كه به صد رنج پروريد

ديگر صفا و لطف و طراوت به باغ نيست * بايد به‌سوى خانه نشاط طرب كشيد

دور نشاط و خرّمى از بوستان گذشت * هنگام قهر و خشم طبيعت فرارسيد

زين پس فرارسد دى و طاقت ز كف برد * لرزد ز باد سرد بدن همچو شاخ بيد

دارد سعادت آنكه در اين فضل از كرم * با مال خويش جان ستمديده‌اى خريد

خشنود كردگار شود زان كسى كه او * در راه دستگيرى درماندگان دويد

هركس گرفت دست ز پاى اوفتاده را * همواره باشد از عمل خويش روسفيد

خوشبخت آن كسى كه در اين فصل جانگزاى * دستى ز مهر بر سر درمانده‌اى كشيد

هر نوبهار عيش و طرب را خزان رسد * كس در زمانه هيچ دلى شادمان نديد

كآيد بهار و روز نشاط و طرب رسد * چون هركسى بود به جهان زنده با اميد

آواز روح‌بخش ، ز مرغان خوش‌نوا * بايد بهار و موسم گل در چمن شنيد

آنگه به طرف جوى نشينم به بانگ چنگ * گيرم ز دست ماهرخى ساغر نبيد

« آگاهى » از سخنور استاد ياد كرد * « رز را خداى از قبل شادى آفريد »

دريغ و درد كه از پيكر هنر جان رفت * ز آسمان ادب اخترى فروزان رفت

رئيس انجمن شاعران مهين استاد * مدار علم و كمال و فريد دوران رفت

وحيد عصر سپرى فضيلت و تقوا * خدايگان سخن‌گستر خراسان رفت

ز تندباد اجل شد خراب كاخ ادب * چو آن اديب سخن‌پرور سخن‌دان رفت

خديو ملك سخن صاحب بنان و بيان * كسى كه بود چو مسعود سعد سلمان رفت

صفا و لطف و طراوت دگر به باغ نماند * ز شاخسار ادب چون هزاردستان رفت