سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٨

قسم

به حكم آنكه سرمست از شراب آرزوهايى * مكن لبريز از خون جگر پيمانهء ما را

از آن چشم نوازشگر به اين و آن مده مستى * به هر نامحرمى مگشا در ميخانهء ما را

غمت در كنج تنهايى چنان با ما گرفت الفت * كه پندارد سراى خويشتن كاشانهء ما را

جنون عاشقان گيرد به چشمت رنگ افسانه * اگر اى دوست يك شب بشنوى افسانهء ما را

جانا چه گويمت كه چه بر ما گذشته است * بر ما چه روزها و چه شبها گذشته است

از شمع پرس سوز و گداز مرا كه او * داند چه بر دل من شيدا گذشته است

هر شب به ياد روى تو تا وقت صبحدم * جان كنده‌ايم هر نفسى تا گذشته است

هر لحظه و دقيقه ز شبهاى هجر تو * بس ديرپاتر از شب يلدا گذشته است

پرسى ز حالم از سر غمخوارى اى طبيب * اكنون كه درد من ز مداوا گذشته است

بر ما نسيم كوى تو هم ناز مىكند * كز پهلوى تو اى گل زيبا گذشته است

گفتى شبى ز زندگى خويش باز گرد * اين بازگشت از من رسوا گذشته است

به مهر تو اى ماه زيبا قسم * به چهر تو اى چهر رخشا قسم

به آن سينهء همچو صبح بهار * به آن زلف چون شام يلدا قسم

به اشكى كه از ديده عاشقى * به دامن چكد ژاله‌آسا قسم

به آهى كه از سينه‌اى سوخته * كشد شعله تا عرش اعلا قسم

به آن دردمندى كه نوميدوار * فروبسته چشم از مداوا قسم

ز گم‌كرده‌راهى كه از كاروان * جدا مانده افتاده از پا قسم

به موجى كه از دست ساحل مدام * خورد سيلى بىمحابا قسم

به خونين جگر لالهء داغدار * كه بنشسته تنها به صحرا قسم