سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٥

شبى از شبها

غير از صداى زوزهء سگهاى دوردست * ديگر به گوش هيچ صدايى نمىرسد

ور ناله‌اى ز درد و غمى خيزد از دلى * در اين شب سياه به جايى نمىرسد

* *

خيزم ز جاى خويشتن آرام و بىصدا * از دانه نرم‌نرم به صد بيم و احتياط

تا از صداى پا نرود خوابشان ز سر * آنان كه خفته‌اند سبكبار در حياط

* *

آن شمع نيم‌سوخته را جستجو كنم * افروزمش چنان كه نتابد ز شيشه‌ها

آرم به چنگ خامه‌اى و پاره كاغذى * كارامشى دهند مرا اين دو آشنا

* *

ناگه خيال روى تو آيد برابرم * افتد فرو ز پنجهء لرزان من قلم

آيم به پاى وهم به كويت به خانه‌ات * كم‌كم به خوابگاه تو آهسته رو نهم

* *

بينم به خواب ناز دو چشم فسونگرت * آن چشمها كه سوخت مرا مغز استخوان

عطر لطيف موى پريشان و درهَمَت * پيچيده در فضا و نوزاد مشام جان

* *

بينم تنى چو خرمن گل در حرير صبح * وان سينهء سپيد كه چون صبح صادق است

آن بازوان نرم و ظريف و برهنه را * وان لعل لب كه خصم تن و جان عاشق است

* *

بيرون كشم ز بستر نازت به صد نياز * بنشانمت برابر چشم خيال خويش

زانو زنم به پاى تو افتم چو كاهنان * پيش خداى خويش دهم شرح حال خويش

* *

كاى مايهء اميد دل بىقرار من * بر من ببخش و از من ديوانه ياد كن

من كز تو خوشدلم به پيام محبّتى * گاهى بيا و اين دل ناشاد شاد كن

* *

ناگه رسد صداى مؤذن به گوش من * يعنى كه شب گذشت و فروغ سحر دميد

چشمك زند ستارهء صبحم كه بازهم * چشم من و تو بود كه يك‌دم نيارميد