سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٤

شبى از شبها

چو آن زنگى كه گيرد مستى از خون * به لذت مىمكد خون مرا شب

فغان خيزد چو نى از بندبندم * زنم فرياد يا رب شب خدا شب

دريغا نيست گوش آشنايى * به فرياد و فغانم آشنا شب

خدايا اين هم آخر زندگى شد * مرا آسايشى ده روز را شب

پى آزار عاشق روز بس بود * ندانم خواستى ديگر چرا شب

نه اين بيزارى و نفرت از آن است * كه نيمى كرده از عمرم فنا شب

به شب نفرين ازآن‌رو مىفرستم * كه او بشكست پيمان وفا شب

شبى از شبها

شبى از شبها

گفتم به دل كه چند صباحى صبور باش * كاين ماجراى تلخ و غم‌انگيز بگذرد

گفتم بيا و دست ز ديوانگى بدار * آخر گذشت عمر من اين نيز بگذرد

* *

ديوانه‌وار قهقهه زد و گفت عشق و صبر * باهم چگونه جمع شود آب و آذرى

جايى كه عشق خيمه زند جاى صبر نيست * هرگز دو پادشاه نگنجد به كشورى

* *

مىخواستم كه راز دل بىقرار خويش * پنهان كنم ز هركس و ناكس ولى نشد

مىخواستم كه مهر تو از دل برون كنم * مىخواستم به عشق مقدّس ولى نشد

* *

امشب دوباره سينهء من شعله مىكشد * وين شعله در گلو شكند ناله‌هاى من

از سيل اشك و آتش دل عالمى مراست * گويى ميان آتش و آب است جاى من

* *

با ياد آن دو چشم بلاخيز و فتنه‌زاى * باز امشب از دو ديدهء من خواب رفته است

من با خيال روى تو سرگرم و بىخبر * كز شب گذشته نيمى و مهتاب رفته است

* *

غرق است در سكوت و سياهى اتاق من * سر را به روى زانوى ماتم نهاده‌ام

من كه چراغ محفل عشّاق بوده‌ام * اكنون چو شمع ، صبحدم از پا فتاده‌ام