سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٠

بزم آرزوها

چو الماس درخشان ژاله دارى * تو را نقّاشى دست خدا هست

* *

زمين ؛ يادت بود روزى كه با او * گذشتم از كنار كوهسارت

و يا آن روزگار عشق و امّيد * كه مىچيديم گل در لاله‌زارت

* *

زمين سجده‌گه وقت نمازم * بود بوسيدنت شكر خداوند

زمين با تو هزاران هست رازم * مرا با تو هزاران هست پيوند

* *

زمين اى خاك پاك جاودانى * شدم خسته ز دوريهاى جانسوز

رهايم كن از اين دنياى فانى * بياسايم در آغوشت يكى روز

مرغك پاىبسته

مرغك پاىبسته

بىتو شاخ شكسته را مانم * مرغك پاىبسته را مانم

تو چه سروى ستاده بر لب جوى * من نهال شكسته را مانم

پشتم از بار زندگى خم شد * رهرو زار خسته را مانم

تن از جان گذشته را مانم * تاروپود گسسته را مانم

پا نهم چون برون از اين عالم * صيد از دام رسته را مانم

دل « اشرف » ز فرقتت خون شد * دل در خون نشسته را مانم

بزم آرزوها

بزم آرزوها

كنار ساحل اميد روزى * من و تو شادمان باهم نشستيم

در آن دنياى زيباى طبيعت * هزاران عهد بستيم

هوا چون روى خوبت با لطافت * زمين شاداب ، دريا نيلگون بود