سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٩

زمين

از اين زندگانىِ چون مردگى * ندارم ز تو يا رب آزردگى

فقط در جهانم يكى آرزوست * كه زارى و افغانم از بهر اوست

نديدم رخ مادر خويش را * مر آن مهربان رهبر خويش را

شنيدم بس آهنگ پرمهر او * و ليكن نديدم دمى چهر او

چه گردد كه يك‌لحظه بينا شوم * رخ او ببينم شكيبا شوم

نخواهم ز تو اى خداوند من * بجز ديدن مام دلبند من

به سر هست اگر سايهء مادرت * گرامى بدارش چو جان در برت

كه مادر يگانه اميد تو هست * چنو ديگرت هيچ نايد به دست

ز « اشرف » مر اين پند را گوش كن * جز اين هرچه خواهى فراموش كن

در قمار زندگى ما باختيم * با همه خوب و بديها ساختيم

با سر زلفت چو گشتيم آشنا * خاطر از بيگانگان پرداختيم

حاليا ديگر ز پا افتاده‌ايم * بس‌كه در راه وصالت تاختيم

نيست بىتو صبر و آرام و شكيب * كاش هيچت از ازل نشناختيم

زمين اى خاك پاك خرّم و سبز * تو را از جان و دل من مىپرستم

زمين اى آنكه روز وصل دلدار * كنار او ، كنارت مىنشينم

* *

كنار تو در آغوش چمنها * نشستم روزگارى با دلارام

به گوشش گفتم آهسته سخنها * كه بىتو من ندارم صبر و آرام

* *

زمين هم گل به سر هم خار دارى * به بستان جلوهء گلزار از توست

به دلداده خبر از يار دارى * ز گلها هديه بر دلدار از توست

* *

كنارت ياس و ناز و لاله دارى * هزارانت قشنگى و صفا هست