سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٨

دختر نابينا

خنده‌زنان گفت زغالش كه اى * مظهر خوبى و خداى جمال

من كه چنين روى سيه كرده‌ام * سرو بُدم در چمنى بىمثال

اين همه ما را به حقارت مبين * هست تو را بىسبب اين قيل و قال

سايهء من مسكن عشّاق بود * روز جدايى و زمان وصال

از كف صيّاد در آن مرغزار * سايهء من بود پناه غزال

تا به سحر گفت كه آوخ كه من * گشته‌ام عاشق به گلى بىخيال

تيشهء هيزم‌شكنى ناگهان * كشت و فكندم به يكى تيره‌چال

كرد در آن كوره چنان آتشى * سوخت همه جانم و گشتم زغال

اين همه نخوت مفروش اى صنم * گرچه ز لطفى و صفا بىمثال

روى سفيد و رخ زيباى تو * غير نكويى همه يابد زوال

خوشدلم ار چهر سيه كرده‌ام * يافته‌ام بهر نكويى مجال

چون تو فرود آيى و سرما شود * گرم كنم كلبهء هر تيره‌حال

چون‌كه به فرياد ضعيفان رسم * هيچ نيابم ز سياهى ملال

هيچ نيرزد به جهان « اشرفا » * غير نكويى برِ صاحب كمال

دختر نابينا

دختر نابينا

يكى دختر نوجوان كور بود * ز ديدار هر ديدنى دور بود

به همراهى مادر مهربان * روان شد سوى لاله و بوستان

نشانيد مادر كنار گلش * كه شادان كند نغمهء بلبلش

چو آگه مر آن دختر كور شد * كه مادر نشانيدش و دور شد

بناليد بر درگه كردگار * چنين گفت با ديدهء اشكبار

كه گويند يا رب جهان داده‌اى * گل و لاله و ارغوان داده‌اى

چو مخلوق تو در گلستان روند * ز ديدار گل شاد و خندان شوند

زمين آفريدى و دريا و مهر * مه و كوكب بىشمار و سپهر

به شب آسمان پرستاره كنى * دل خلق شاد از نظاره كنى

به روز ، آفتاب درخشان دهى * ز ديدارش بر مردگان جان دهى

از اين جمله يا رب نديدم يكى * ز باغ و گل و لاله‌ات اندكى