سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٢

به دوستان تهرانىام

ماه من كرد چميدن سوى رود * پرنيان از تن سيمين وا كرد

من چه گويم كه چه بگذشت و چه بود ؟ * ناگهان ، معركه‌اى بر پا كرد

* *

داشت كهسار فرو رفته به خواب * چشم برهم زده خندان گرديد

زان تن روشن چون نقرهء ناب * نور مهتاب دوچندان گرديد

* *

دل شمشادان افتاده به شور * بركشيده همه گردنها را

تا كه دزدانه ببيند از دور * آن تن برهنهء رعنا را

* *

تا كمر حلقه‌زنان گشت دراز * جعد مشكين خم اندر خم او

زان كه بد برهنه آن پيكر ناز * بيد مجنون شده نامحرم او ؟

* *

او در آن لحظه به من كرد نگاه * تا مرا بيند و خود را نگرد

همچو آن ماه بلند خودخواه * كه در آيينهء دريا نگرد

* *

جست زد خنده‌زنان در دل رود * آب از شوق يكى آوا كرد

و ز ره خيره‌سرى دست گشود * گره از زلف مه من وا كرد

* *

رود سودازده چون منتظران * محو آن دختر سيمين‌تن بود

رود و جنگل ، همه بر او نگران * چشم او خيره به چشم من بود

به دوستان تهرانىام

به دوستان تهرانىام

تا بدين روز نياموخته بودم * ناله از دورى ياران و دياران

تا بدين شهر نه بشناخته بودم * قدر همدردى اندوه‌گساران

* *

چشم من مانده به راه است و نه اميد * كه حريفى ز درِ من بدر آيد

چشم من مانده به راه است و نه پيغام * از رهى دور مرا بىخبر آيد