سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٩

مشهد مقدس

او

او

هرچند كه نامى نتوانم برم از او * با ياد وى از سينه كشم نالهء يا هو

اهل حرم و دير و خرابات و كليسا * سرگشته همه گشته به راه طلب او

آمد خجل از لعل لبش چشمهء حيوان * شد منفعل از باغ رخش روضهء مينو

افتاد ز پيش نظرم چشمهء خورشيد * بنمود چو از مهر مه‌ام گوشهء ابرو

گرديد دلم آينهء جلوهء جانان * تابيد چو بر صوت دل پرتو آن رو

هر عضو من از شوق زند نغمهء يا حق * هر موى من از وجد كند نالهء يا هو

هر سو كه نظر مىكنم آن شاهد يكتا * گردد متجلّى به بر ديده ز هر سو

تا دور نسازى ز تن اين جامهء تزوير * آب من و تو كى رود اى شيخ به يك جو

پا بر سر افلاك نهاديم چو « ارفع » * تا جبهه بسوديم به خاك سر آن كو

مشهد مقدس

مشهد مقدس

تا در جوار كوى تو ما جا گرفته‌ايم * جا در حريم ايزد يكتا گرفته‌ايم

آنجا كه حسرت دل كرّوبيان بود * از لطف دوست جاى در آنجا گرفته‌ايم

تا جان به راه وصل تو از دست داده‌ايم * ملك وجود را همه يك جا گرفته‌ايم

جز دامن ولاى تو اى حجت خداى * كى دامن كسى به تمنّا گرفته‌ايم

پروانه‌وار سوخته‌ايم از شرار عشق * آتش ز اشتياق سراپا گرفته‌ايم

ماييم كز ميانهء رندان باده‌نوش * از دست دوست ساغر صهبا گرفته‌ايم

تا نام شاه دين شده عنوان شعر ما * پيشى ز نظم از دم عيسا گرفته‌ايم

« ارفع » بگو به دوست كه با ياد تو خوشيم * دورى اگر ز مردم دنيا گرفته‌ايم