سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥

سايهء مژگان

مدّعى كامدنش زشت به بزم ما بود * رفتنش را نگر « آتش » كه چه نيكو برود

اگر اجازه دهى ترك چشم جادو را * كند هلاك به يك غمزه صد هلاكو را

چنان به عهد جمال تو خار شد گل سرخ * كه باغ از در خود ، راند صبحدم او را

چنان به آب دم تير توست تشنه دلم * كه زخم پهلوى سهراب نوشدارو را

ز عارض تو زند شمع لاف ، تيغ كجاست * كه تا زبان ببرم آن حسود بدگو را

عجب مدار كه دل مبتلاى خال تو است * كه فيل مست رود زير بار هندو را

چنين كه شور تو افتاده است در سر من * عجب كه نشكند از بار ، درد زانو را

مرا به سبك كليم است رغبتى « آتش » * چنان كه خواجهء شيراز طرز خواجو را

چنان نازك‌بدن باشد كه گر آرم به گلزارش * بيا از سايهء مژگان بلبل مىرود خارش

نمىدانم لطافت تا چه حد است اين‌قدر دانم * كه شد جاى نگه تبخال بر لعل شكربارش

چنان كرده‌ست لعل او بساط جلوه را رنگين * كه ياقوت از خجالت آب مىگردد به بازارش

سروكار دلم افتاد با گيسوى پركارى * كه با آن موشكافى شانه وامانده‌ست از كارش

وفادارى ببين كافكنده وقتى يك نگه بر من * هنوزم هست بر ياد و به جان هستم نگهدارش

طبيبا بر خلاف تو كه از بيمار گيرى خون * بتى دارم كه گيرد خون ز مردم چشم بيمارش

كشى بر دوش « آتش » تا به كى بار گران جان * اگر عقلت منم اكنون به پاى يار بسپارش