سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٩

رباعيات

در قطره چه مستيهاست گر از لب تو نوشم * سكر عجبى دارد آن بادهء انگورى

اى روشنى ديده دور از تو چه كورانم * ترسم كشدم آخر تاريكى و بىنورى

درياى نمك برجاست از گريه به رخسارم * شوراب سرشك ، آرى امّا نه به اين شورى

اين شور كه اندر دل ما جا دارد * عشق است كه جا در دل رسوا دارد

جانا دانى كه خواهش دل ز تو چيست * دل از تو همى تو را تمنّا دارد

* * *

گر كار جهان به چشم بينا بينى * آن را همه افسوس سراپا بينى

امروز تو با انس كسان مىگذرد * فردا چه كنى ، كه خويش تنها بينى

* * *

در خويش بينديش و روان را بشناس * تأليف شگفت جسم و جان را بشناس

از جام لطيف ، لاله در دست چمن * قدرى به خود آى و باغبان را بشناس

* * *

خواهم ز تو من پاسخى از لا و نعم * كاين گردش دهر بر چه كيف است و چه كمّ

همچون من اگر تو هم نمىدانى هيچ * پس جز غم نادانى ، ما راست چه غم ؟

* * *

گويند كه ما را ز بهشت است سرشت * آدم بنشاندمان در اين خانهء خشت

سر خيل پيمبران در آيينه چه ديد * كز بىخردى بهشت از دست بهشت

* * *

يا رب چو نيارمت كنم من ادراك * در جستجوى توام الى يوم لقاك

در سر همه عشق و آرزوى تو مكين * در دل همه ياد انت است و ايّاك

* * *

صيّاد كه كرد تيرى از شست رها * با كشتن صيد حاجتى كرده روا

آن طعنهء خود يافته بىهيچ سمن * وين هستى خود باخته بىهيچ بها

* * *