سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٥

دلخوشى

چون رودى از كوير وجودم عبور كن * وين سرزمين سوخته را غرق نور كن

باز آى و چون بهار گل‌افشان دل مرا * از نو پر از پيام اميد و سرور كن

عشقى گذر نكرد ز باغ خيال من * اى آبروى عشق تو زين ره عبور كن

خواهى كه از كوير بجوشد حباب گل * در ذهن من كه بىتو كويرم خطور كن

اى خسته از نوازش دست ريا بيا * سيرابم از كرامت ابر حضور كن

چون خاك شخم خورده ز خشكى شكسته‌ام * آه اى صداى چك‌چك باران ! ظهور كن

اى اشك ، سر به صخرهء زانوى من بساى * بارى حديث غصّه به سنگ صبور كن

اينك كه ذهن پنجره خالى ز پرس‌وجوست * يادى ز شمع خاطره از راه دور كن

با كاروان ياد از آن سرزمين دور * پيغام را روانهء اين خاك شور كن

افتاده است جام غرور از كف « اديب » * هان يك نگاه نذر شكست غرور كن

قلمى داشته‌ام جوهر آن خشك شده * يا نبايد بنويسد ديگر

تازه كاغذ هم آن‌قدر گران است كه حيف است حرامش بكنيم * زندگى آخر غير از هدفى انسانى ،

دلخوشى مىخواهد . * دلخوشى هم كه سر راه نيفتاده كه برداريمش

و به آسانى در توبره بگذاريمش * يا كتابى بايد خواند كه نيست ،

يا زنى بايد باشد كه به او ، * دودوتا را بتوان فهماند ، كه نيست .

من نمىدانم بهداشت چه مىگويد * هيچ‌كس سيگار نبايد بكشد

دو نفر آب ز يك كاسه نبايد بخورند * من كه سيگارم را بايد بكشم