سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٣

خوشا كودكى

عهدى كه طفل بودم يادش به‌خير * كاين عهد با نشاط و خوشى توأمان گذشت

يك شب مرا نظر به قمر بود و ناگهان * بر خاطرم ز قوّهء وهم اين گمان گذشت

كاين مه دريچه‌اىست به بالاى آسمان * كز آن توان بدان طرف آسمان گذشت

ليكن مرا دو بال ببايد نو و قوى * كز اين بلند طاق معلّق توان گذشت

بر پشت‌بام گنبد گيتى گرفت جاى * و ز محنت و كدورت اين خاكدان گذشت

تا كه دورم از ديار خويش و يار خويشتن * زار گريم در غم يار و ديار خويشتن

برنچيدم در جوانى يك گل از شاخ مراد * تا به يغماى خزان دادم بهار خويشتن

مردمان گويند روزى بر مراد دل رسد * مرد اگر سعى و عمل سازد شعار خويشتن

ليك در نزد من اين گفتار را معيار نيست * چون بدين معيار سنجيدم عيار خويشتن

ره تواند آدمى تا منزل مقصود برد * بختى بخت ار كشد در زير بار خويشتن

خوش آن عهد كز روزگاران مرا * بجز برگ شادى فراهم نبود

خوشا آنكه در خاطر ساده‌ام * غم بيش و انديشهء كم نبود

روان مرا خرّمى بود جفت * كه با فكر و انديشه توأم نبود

دل تابناكم به آزادگى * گرفتار اين حسرت و غم نبود

يكى طفل بودم كه در زندگى * هنوزش تكلّف به عالم نبود

ز آينده و رفته آسوده‌حال * كه پيشش جهان غير يك‌دم نبود

دمى بود آن هم به افسانه جفت * كه افسانه مىگفت يا مىشنفت

همه صبح تا شامگاهان سروش * به سوداى افسانه گفتن بُدى

همه‌شب برِ مهربان مادرش * هواى فسانه شنفتن بُدى

اگر همچنان غنچه بستى دهان * و گر همچو گل در شكفتن بُدى

و يا برگرفتى سر از خواب ناز * و يا در تمنّاى خفتن بُدى