سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٢

نقد عمر

دگر شبنم از برگ گل برنخيزد * عرق گر به رخسار گلرنگش آيد

عجب نبود ار بر دهد نقد جان را * چو نوگوهرى هركه در چنگش آيد

به كان مهر آزاده ماه سپاهى * كه ناز از سپاهى به سرهنگش آيد

نگه سوى « طوسى » نيارد نمودن * كه از پرسش مفلسان ننگش آيد

بند گران

بند گران

گر من از جور كسان بگريزمى * هم ز جور خود چسان بگريزمى

بايدم بگريختن از نفس خس * بايدى گر از خسان بگريزمى

زين طبايع كافت هوش من‌اند * خوش بود گر بر كران بگريزمى

بسته اندر بند اعراضم بهل * تا از اين بند گران بگريزمى

دشمن من نيست غير از جان من * گر كه بتوانم از آن بگريزمى

هستى من نيست جز وهم و گمان * بو كز اين وهم و گمان بگريزمى

خسته ز آشوب جهانم همّتى * تا كز آشوب جهان بگريزمى

شارسان زندگانى پربلاست * بايد از اين شارسان بگريزمى

همچو عيسى همّتى بايد مرا * كز يهودان زمان بگريزمى

پس به جان آمد از اين هستى دلم * هم از اين هستى به جان بگريزمى

هم ز آلام چنين فانىسراى * در سراى جاودان بگريزمى

نقد عمر

نقد عمر

نشگفت اگر به محنت ايّام جان سپرد * آن بىخبر كه دل به وفاى جهان سپرد

زان بسته دل به قيد حياتم كه دور عمر * در كار عشقبازى و رندى توان سپرد

زنهار نقد عمر ز كف رايگان مده * كاين زندگى خداى به ما رايگان سپرد

از رهروان كوى محبّت يكى منم * كاين ره به يُمن همّت پير مغان سپرد

تا چون تو دلربا صنمى در جهان بود * حيف است دل بدان بت نامهربان سپرد

سيلى ز تندباد حوادث به پاى خاست * كش موج فتنه عرصهء اين خاكدان سپرد

ز آسيب روزگار بدان ايمنم كه عشق * بر من ز خطّ و خال تو خطّ امان سپرد

يكسر قرار خاطر « طوسى » بشد ز دست * آن دم كه دل به دست تو آرام جان سپرد