سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣١

سر صلح گيرم

من خانه‌به‌دوشم و سفر كرده * چنتاى قلندرى به بر كرده

با گرمى و سردى آشنا گشته * با نيك و بد زمانه سر كرده

چون گرد نشسته بر سر كوهى * چون باد به هر گذر گذر كرده

آيات خداى را به هر عنوان * از ديدهء پاك‌بين نظر كرده

سير سفر از معاصرين يك سر * خطّهء خاك بيشتر كرده

بسپرده محيط خاورستان را * و آهنگ ديار باختر كرده

در ناحيهء شمال چون شعرى * خود را بر هركسى سمر كرده

در منطقهء جنوب چون كيوان * بر كارگر كيان گذر كرده

از شطّ عرب گرفته تا جيحون * پيموده و سير بحر و بر كرده

از رود ارس گرفته تا عمّان * آوازهء خود به چرخ بركرده

ايران بنهاده و به توران خاك * آهنگ چو پور زال زر كرده

مانند عقاب در هواى چرخ * سير همه جا به زير پر كرده

آنم كه اگر ستيزگى خواهد * با من فلك ستيزه‌گر كرده

بينى كه منش چگونه در ناورد * زير آرم و جاى در زبر كرده

بر پشت فلك نشسته در كشتى * با پنجهء چرخ پنجه در كرده

* *

بيهوده چه ژاژخايم اى آوخ * بيچاره‌ام و فسانه سر كرده

هنگام جوانى و نشاط عمر * با محنت دهر خون جگر كرده

از مسكن و خانمان جدا گشته * خود را به زمانه دربه‌در كرده

سوزانده به هجر جان مادر را * خون از غم خود دل پدر كرده

« ترسم نرسى به كعبه‌اى اعرابى » * زين راه كه بينمت سفر كرده

سر صلح گيرم اگر جنگش آيد * مگر رحمى اندر دل سنگش آيد

يقين پيش نقش جمالش نزيبد * به مانى كه با نقش ارژنگش آيد

اگر غنچه بيند لب نازكش را * از اين غصه خون در دل تنگش آيد