سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٢

در جبر و اختيار

اى بقاجو گر بقاى جاودانت آرزوست * از سفالين جام ما آب بقا بايد زدن

تا بكى بايد نهان در پردهء پندار بود * دامن اين پرده را لختى فرا بايد زدن

چو الستش را بلى گفتم هم‌اكنون بر بلاش * همچو خاصان كوس تسليم و رضا بايد زدن

با مددفرمايى هو آنچه پاسخ‌گوى لاست * گردن لاشان به شمشير بلا بايد زدن

رنگ جاويدى « اديبا » صبغة اللّه است و بس * غوطه در خُم انا هو هو انا بايد زدن

دل به زلف تو شد نيامد باز * چه كند خسته بود و راه دراز

چه دل است اين دلى كه من دارم * هردمى با غمى بود دمساز

گاه در زلف و گه به چاه ذقن * طى كند روز و شب نشيب و فراز

بارها گفته‌ام ز خطّهء طوس * رو كنم زى عراق يا به حجاز

چه كنم در كمند زلف توام * مرغ پربسته چون كند پرواز

گل رويت بپژمرد آخر * وين لطافت در او نماند باز

با چنين گل كه هفته‌اى دوسه بيش * مىنپايد نبايد اين همه ناز

گفتمش سوختم در آتش عشق * گفت اگر عاشقى بسوز و بساز

سخره مكن به خيره ، كنشتى را * خود چاره چيست خوى سرشتى را

نبود نكو نكوهش زشت آرى * بيچاره خود نخواسته زشتى را

اى آتش رخ تو بزرگ آيت * توقير قبلهء زردشتى را

پرده بهل ز روى و ببر از دل * ياد جمال حور بهشتى را

زان چشم نيم‌مست خمارآگين * بشكن بهاى نرگس دشتى را