سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢١١

بيتى چند از قيصرنامه

صافيست از زكام دماغ لطيف عشق * دريابد از شميم كه باغ ارم كجاست

گل چون قدم شمار و شميمش حدوث‌وار * پى از حدوث بر كه جمال قدم كجاست

بر تفته آهن است گذرگاه عاشقان * آنجا بقاى نقش و نشان قدم كجاست

ور خامهء قضاست كننده نگارها * پس بىرويتى به جهان يك رقم كجاست

برتر ز نيستى و ز هستيست پايه‌ام * ما را مجال بحث و جود و عدم كجاست

بگذر از اين همه كه ز دل رست بيخ غم * سيلى كه بركند ز دلم بيخ غم كجاست

بيداد ماردوش ز اندازه درگذشت * شاه كشنده مار و كشنده نقم كجاست

ظلمت فراگرفت اقاليم شرق را * رخشنده آفتاب كه روبد ظلم كجاست

گيتى پر از خسان پرنده ز بادهاست * مردى چو كوه ثابت و راسخ‌قدم كجاست

ديجور ما ز جور معادى دراز گشت * بانگ خروس و مژدهء اسپيده‌دم كجاست

هر كِشته‌اى ز سعى كشاورز نم گرفت * خشك مرا بجز ، ز سحاب تو نم كجاست

تا از ضلال دركشدم در ره رسد * دست وفاى قائد لطف و كرم كجاست

بيشىِ رنج خصم و كمى راحتش طلب * كيف زمانه جز كه در اين بيش‌وكم كجاست

گرفتم كه بگذشت سالى دويست * كه بودت به دلخواه پيوسته زيست

چو بگذشت اين جمله ناز و خرام * چنان دان كه امروز زادى ز مام

زمانه عرض‌وار مىبگذرد * چو بگذشت شد بازپس ننگرد

غنيمت شمردم كه پاينده نيست * چو بگذشته شد باز آينده نيست

جهان گو همه آتش و دود باش * تو در آتشش صندل و عود باش

به گوينده گيتى برازنده است * كه گيتى ز گويندگان زنده است

سخن چشم و گوينده چشم‌آفرين * سراپاى گيتى بدين چشم بين

كسى كو ز دانش برد توشه‌اى * جهانيست بنشسته در گوشه‌اى

بياموز خوى بلند آفتاب * به هرجا كه ويرانه بينى بتاب

جهان گو همه آتش و دود باش * جهان ميرد از تو نه تو از جهان . . .