سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٣

پاى نافرمان

جز گم شدن به راه تو اى گوهر مراد * ديگر چه بود حاصلم از جستجوى تو

بر خاك من چه سود ، اگر بگذرى ز مهر * فردا كه من به خاك برم آرزوى تو

با من بگو كه گوش دلم بشنود ز شوق * گر مدعى ملول شد از گفتگوى تو

ياران حسد به مستى ما مىبرند « ادب » * تا مىكشم به دوش در اين ره سبوى تو

گرم است با نگاه من امشب نگاه او * خون شد دلم ز گردش چشم سياه او

خورشيد هر دو دست ز خجلت بر او نهاد * آنجا كه كرد جلوه‌گرى روى ماه او

صف بسته بهر كشتن من لشكر غمش * يك‌تن كند چه چاره به خيل سپاه او

باشد كه تا قدم نهد از مهر بر سرم * سر تا به پا ز شوق شدم خاك راه او

يكرنگ بوده‌ام من و اين جرم بس مرا * نشناخت او مرا و همين بس گناه او

خونم بريز ، زان كه مراد دل من است * بشكن دلم ، وليك حذر كن ز آه او

فردا كه لاله‌ها دمد از خاك عاشقان * ما را بس است داغ جوانى گواه او

يادش به خير ! گرچه دگر ياد ما نكرد * در هركجا كه هست ، باش خدايا پناه او

شد اشگ گرم ، همدم شبهاى ما « ادب » * نازم به مهر و مرحمت گاهگاه او

كيستم من ؟ روز و شب در جستجوى خويشتن * چيستم ؟ سرگشته‌تر از آرزوى خويشتن

حاصلم از جستجوهاى پريشانم چه بود * پنجه‌ها هر لحظه افشردن به موى خويشتن

گاه مىراند مرا قهرش ز خود از چارسوى * گاه مهرش مىكشد دل را به‌سوى خويشتن

تا شود دامان دل پاك از غبار غير دوست * بارها از اشك كردم شستشوى خويشتن

نيست ما را بيم رسوايى ز مستيهاى عشق * زان شكستم بر سر كويش سبوى خويشتن

غم ندارم گر جهانى روى گرداند ز من * گو نگرداند ز من آن ماه ، روى خويشتن

چيست دانى شرط عشق دوست در بيداد هجر * ناله‌ها هردم نهفتن در گلوى خويشتن

پاى نافرمان ما را بعد از اين بشكن به سنگ * ديدى اى دل گر مرا روزى به كوى خويشتن

كاشكى بود از « ادب » رخصت مرا تا بيش از اين * موبه‌مو مىگفتم امشب گفتگوى خويشتن