سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٠

بازار تجرّد

بر سجدهء احساس بنفشه‌ست نشانى * سجّادهء سبزى كه به الوند گشوده‌ست

سرشار ز شيرينى شهد خوش خويش است * اين غنچه كه لب را به شكرخند گشوده‌ست

پاك است طربنامهء خوشبوى سلوكش * اين گل كه چنين چهرهء خرسند گشوده‌ست

خرقه‌پوشان به وجود تو مباهات كنند * ذكر خير تو در آن‌سوى سماوات كنند

پارسايان سفر كرده به آفاق شهود * در نسيم صلوات تو مناجات كنند

پيش آيينهء پيشانى تو هر شب و روز * ماه و خورشيد تقاضاى ملاقات كنند

پى يك غمزهء اشراقى چشمت نبرند * گرچه صد مرحله تحصيل اشارات كنند

بعد از اين حكمتيان نيز به سرفصل حيات * عشق را با نفس سبز تو اثبات كنند

كو حكيمى كه به اسرار حضور آگه بود ؟ * تا در آيينهء انوار تواش مات كنند

از كجا آمده‌اى كاينه‌سازان اين‌سان * گرد نعلين تو را جوهر مرآت كنند

قدسيان چون ز تماشاى تو فارغ گردند * عطر انفاس تو را هديه و سوغات كنند

بعد از اين شرط نخستين سلوك اين باشد * كه خط سير نگاه تو مراعات كنند

ما را خوش است سير سكوتى كه پيش روست * گشت‌وگذار در ملكوتى كه پيش روست

بر گيسوى تغزّل ما شانه مىكشد * شيوايى دو دست قنوتى كه پيش روست

تجريدى از طراوت گلهاى مريم است * اين سفرهء معطّر قوتى كه پيش روست

بگذار با ترنّم مستانه بگذرد * اين چند كوچه تا جبروتى كه پيش روست

ما راهيان وادى سير سلامتيم * آسوده‌ايم از برهوتى كه پيش روست

تصنيف سير سادهء يك شاخهء گل است * معراجنامهء ملكوتى كه پيش روست

يا رب مباد بىغزل عاشقى شبى * موسيقى بلند سكوتى كه پيش روست

دوش ياران خبر از سوختنش آوردند * صبح ، خاكستر خونين تنش آوردند

يا رب اين كشتهء عريان كدامين عرصه‌ست * كه ز بازار تجرّد كفنش آوردند