سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٧

طرز دوستى

ز نوك مژه يارم را بسى تير است در تركش * نه بتوانم خورم تيرش نه بتوانم كنم تركش

به‌سوى من نمىگرداند او آهوى چشمانش * چه صيد غرقه در خون گر كه گردم بسته در تركش

ز زيبايى و طنّازى به جايى دسترس دارد * كه گر بيند وِرا خورشيد افتد تاج از تركش

اگر خواهى كشى تصوير او بر دار كلك امّا * رخى از ماه نيكوتر قدى از سرو بر تركش

سعادت گر بخواهى يار گردد « اخگرِ » دلخون * غبار سُم شبديز وِرا بر ديدهء تر كش

اى مدّعى اگر كه تويى دوستار دوست * كارى به عمر كن كه بيايد به كار دوست

يارى نكو بود ز دوسر از دو دوستدار * قانع فقط مباش به بوس و كنار دوست

گويى كه جان‌نثارم اگر حرف توست راست * بايد به راستى بكنى جان ، نثار دوست

بار از چه مىنهى به سر بار يار خويش * گر دوستى ، بكش ز ره لطف بار دوست

خواهى اگر كه حفظ نمايى وقار خويش * بايد كه نيز حفظ نمايى وقار دوست

خواهى چو دوست يار شود روز سخت و سهل * بايد به سخت و سهل شوى نيز يار دوست

خواهى اگر به دل ننشيند تو را غبار * با آب مهر پاك كن از دل غبار دوست