سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٥

ديدار دوستان

غريق عشق تو را آرزوى ساحل نيست * چه لذّتيست در اين بحر بىكرانهء ما

مخوان حكايت مجنون و قصّهء فرهاد * كه كوه و دشت جنون پر شد از فسانهء ما

در اين زمانه كسى حال دل نمىپرسد * مگر خيال تو در خلوت شبانهء ما

مجو فراغت خاطر در اين خراب‌آباد * ز باد حادثه ويران شد آشيانهء ما

گلاب لاجرم از عطر گل نشان دارد * صفا و لطف سخن بهترين نشانهء ما

نواى « احمدى » و سوز عشق و ساز غزل * بگو به زهره كه از بر كند ترانهء ما

خوشا به ميكدهء عشق ميهمان بودن * خوشا ز بادهء وصل تو سرگران بودن

طريق عشق سپردن به پاى صدق و صفا * به بارگاه وفا سر بر آستان بودن

چو لطف دوست به بازار عاشقى بينى * در اين معامله راضى به نقد جان بودن

من آن دقيقه به عمر ابد نخواهم داد * كه محو لذّت ديدار دوستان بودن

ز دست جام محبّت نشان چه مىجويى * نشان ما شده بىنام و بىنشان بودن

مدد ز همّت پير مغان بگير اى دوست * چو خواهى از بد ايّام در امان بودن

بيا به ميكده در انتظار گردش جام * نه ديده دوخته بر گردش زمان بودن

ز تندباد حوادث شكست قامت ما * بهار نامده آمادهء خزان بودن

غنيمتى شمر اى « احمدى » در اين ايّام * قرين صحبت ياران مهربان بودن