سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٤

خلوت شبانه

اى كاش در جهان ره و رسم جفا نبود * جز حرف مهربانى و عشق و وفا نبود

دردا كه در سراسر محنت‌سراى خاك * يك دل نيافتم كه به غم مبتلا نبود

روى تو گر ز مشرق جان رخ نمىنمود * فرياد و عشق و صحبت فقر و فنا نبود

ما عاشقان به راه سكندر نمىرويم * جز بوسهء تو ، چشمهء آب بقا نبود

از پرتو جمال تو اين خانه روشن است * بىروى دوست محفل ما را ضيا نبود

ما خود به بارگاه تمنّا نرفته‌ايم * بيگانگى از آن بت دير آشنا نبود

بسيار خوانده‌ايم از اسلام راستين * اسلام شيخ شهر در اين راستا نبود

اخلاص ما و صحبت آن پير مىفروش * كآنجا بجز حكايت صدق و صفا نبود

لطف سخن ز دولت او دارد « احمدى » * ور نه حديث عشق چنين جانفزا نبود

دوش در حلقهء دلسوختگان غوغا بود * بزم شوريدگى و عشق و جنون بر پا بود

خرمن دلشدگان سوخته از آتش عشق * دامن از اشك جگر سوختگان دريا بود

خلوت پير مغان طرفه هوايى دارد * ساقى و ساغر و صهباى صفا آنجا بود

دل شوريده ما مهر تو در سر دارد * ذرّه در آرزوى مهر جهان‌آرا بود

از گل روى تو تا باد صبا پرده گشود * دل سودازده را نكهت روح‌افزا بود

عارف از روز ازل باده وصل تو كشيد * زاهد خام طمع در طلب فردا بود

شعلهء شمع رخش تافته از روزن جان * دل ديوانه چو پروانهء بىپروا بود

روشنىبخش دل و ديده كه روزش خوش باد * ياد او همدم شبهاى سياه ما بود

همّت از قند لبش خواسته‌ام ور نه كجا * طبع افسردهء من طوطى شكرخا بود

« احمدى » با كه توان گفت كه جز پير مغان * دست بر دامن هركس كه زدم رسوا بود

حديث مهر و وفا بشنو از ترانهء ما * زمانه پر شده از بانگ عاشقانهء ما

شفاى عاشق دلخسته با تبسّم توست * طبيب راه ندارد در آستانهء ما

كجاست باد صبا تا شميم طرّهء دوست * به رسم هديه بيارد به‌سوى خانهء ما