سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٩

مذمّت از مى و مىخوارگى

غلامان چون‌كه گستاخيش ديدند * به قصد جانش ، خنجر بركشيدند

ولى آن شيردل شاه خردمند * چو ديدش پاى در گل دست در بند

كه از مىخانهء عقلش خراب است * بناى هستىاش بر روى آب است

عنان را در كف ديوانه داده * عدو را در دل خود خانه داده

برون از شهر هستى رخت برده * سراپا زنده امّا روح مرده

پر مرغ همايون را شكسته * دل اندر پاى جغد شوم بسته

سويدايى كه باشد كعبهء دل * در آنجا اهرمن بگزيده منزل

ز گلزار و ز گلشن پا كشيده * به گلخن رفته و مأوا گزيده

كشيده ديوخويى را در آغوش * بهشتىروى را كرده فراموش

به آتش خشك مغزى خو گرفته * نهاد آتشى از او گرفته

اشارت كرد تا در بندش آرند * به زندانخانهء خامُش سپارند

بدارندش به قسمى كان بلاكش * كه بيش از اين ، به جان نفروزد آتش

نسوزد عاميى از آتش خويش * نسوزد جملگى بال‌وپر خويش

هماى عقل كو پَرّد ، در افلاك * ز اوجش ناورد ، در خانهء خاك

اگر هستى طلبدار هوس را * به كنجى افكند آن ، هيچ‌كس را

بلى اين است خوى باده‌نوشان * كه هشياران گريزانند از ايشان

چو مست آمد عنان بايد كشيدن * ز بىعقلان روا باشد رميدن

چو مجنون با تو خواهد در فتادن * نه شرط عقل باشد ايستادن

زند ديوانه گر سنگيش بر سر * كجا عاقل زند او را به خنجر

غرض روز دگر كردش طلب شاه * كه تا گردد ز مقصود وى آگاه

كشيدندش به گاه دادخواهى * ز زندان تا به قصر پادشاهى

ز شرم كرده‌هاى خويش رنجور * شده فرسنگها عقل از سرش دور

سر از خجلت فروافكنده در پيش * تنى لرزنده جانى پر ز تشويش

چه خوش فرمود آن استاد نامى * خداوند ادب يعنى نظامى

نه دست آنكه با گردون ستيزد * نه پاى آنكه از دوران گريزد

همان كش دى بُدى رخ ارغوانى * ز خجلت روى او شد زعفرانى

كسى كو چون كبوتر بُد به پرواز * گرفتارش نگردد چنگل باز