سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٢

شبنم

« احمدى » خون شده ديگر دلم از كثرت غم * زين سبب عشق لقب داده وِرا كشور سرخ

اى تازه‌گل شكفته بر شاخ * بااين‌همه لطف و شادكامى

در رهگذر نسيم گستاخ * با ناز بهر طرف خرامى

از جلوهء تو چمن منوّر * و ز نكهت تو فضا معطّر

پرورده چنين لطيف و رعنا * اين برگ قشنگ را طبيعت

بنهاده در اين جمال زيبا * اين جلوه و ناز را وديعت

تا آنكه به خويش گل ببالد * وين بلبل بينوا بنالد

اوراق حياتبخش اين گل * از عشق و طبيعت است آثار

دانى كه تو اى فسرده بلبل * در برگ گل اين نهفته اسرار

رازيست كه جز تو كس نداند * رمزيست كه جز تو كس نخواند

دل داده پرنده‌اى به آواز * بگشوده ميان شاخها پرگل

بين به چه دل‌فريبى و ناز * افتاده به به روى سبز بستر

ناز است و نياز و عشوه توأم * زين منظره عشق شد مجسّم

اى برگ گل از كجا نهانى * شد با تو نسيم صبح محرم

فاش است ميان باغ دانى * اين بوسه كه داده‌اى به شبنم

انكار تو موجب فسوس است * كاين سرخى گونه جاى بوس است