سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٩

رباعيات

خاك وطن بشوى ز لوث وجودشان * شايسته نيست خيل منافق در اين ديار

چشم اميد ملّت ايران به‌سوى توست * اى اسوهء شهادت و اى كوه استوار

كشور نبود گر تو نبودى به صحنه‌اش * الحق درست گفته امام بزرگوار

چون بركشى سلاح به پيكار ناكسان * بيرون كشى ز پيكر ناپاكشان دمار

افتاد از خروش تو دشمن به انهزام * فرياد تو فكند بر اندام او شرار

مىبالد از تو مام وطن بر خود اى عزيز * مىبارد از وجود تو سنگينى و وقار

نظر لطف تو گر با دگران است هنوز * فارغ از مشكل صاحب‌نظران است هنوز

از برم رفته ، نكردى به عقب هيچ نگاه * چشم اميد به سويت نگران است هنوز

در فراق تو اگر ديده مرا خواب نداشت * بخت من دستخوش خواب گران است هنوز

سالها بگذرد از عشق من و حسن تو را * صف عشّاق كران تا به كران است هنوز

روى بگشا و ببين مرغ دل شيفتگان * به هواى رخ تو در طيران است هنوز

از پس پرده برون آى كه ديدار رخت * غايت آرزوى منتظران است هنوز

پر عجب نيست اگر خون رود از چشم فلك * آسمان در غم ما ، دل‌نگران است هنوز

دل « احسان » شده خون در غم يار و غزلش * زينت دفتر صاحب‌نظران است هنوز

خورشيد رخت كه بر دل خاك نشست * با نور خرد به چشم ادراك نشست

بر عرشهء كشتى ولا منزل كرد * بر تارك افسر عرفناك نشست

* * *

مىرفت و سلاح جنگ بر دوشش بود * آيات كتاب عشق در گوشش بود

جز نصرت اسلام و ظفر بر دشمن * هر مطلب ديگرى فراموشش بود

* * *

مهر رخت از اميد سر بر كرده‌ست * ايمان تو جبهه را منوّر كرده‌ست

تا در دل شب نور تو را ديد سحر * آزادى صبح عشق باور كرده‌ست