سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٠

انتظار

فرزند منى ز من مپرهيز * پيش آى و ز دست مام مگريز

بوسم دُم و شاخ و گردن تو * پاكيزه كنم سر و تن تو

پارينه دريغ مادرت مرد * خير و بركت ز خانه‌ام برد

گفتم نرود به كشت ارباب * گفتم نخورد ز جوى او آب

حيوانك بينوا سحرگاه * يك شاخه از او شكست ناگاه

زين رنج ، تو بىخيال بودى * گوسالهء خردسال بودى

ارباب از اين خطا برآشفت * پاكار شرير خويش را گفت

تا در علفش گذاشت سوزن * تا خورد بمرد گاوك من

زان گاو مرا تو يادگارى * زان غصّه مرا تو غم‌گسارى

گرداند روى از من و ناليد خسته‌ام * ديشب ز درد چشم ، به چشمم نرفته خواب

مىخواست تا نهان كند از ديدگان من * اشكى كه روى گونه او بود چون حباب

* *

قلبم طپيد و گفتمش اى داد ، مرده است * گفتا نه ، خوب شد ، به سفر رفته غم مدار

گفتم : نگفت كى ز سفر بازگردد او * با گريه گفت : كودك بيچاره ، انتظار