سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٩

نياز مادر مريم با گاو

چون تو گل از چمن عشق نچيده‌ست كسى * اى به هر حلقهء زلف تو دل بوالهوسى

به اميد سر كوى تو بود ، در همه عمر * گر بود عاشق دل‌سوخته‌ات را نفسى

حال دل بىرخ دلجوى تو دانى چون است * مرغ بشكسته پروبالى و كنج قفسى

چون مَنَت بلبل شيرين‌سخنى نغمه‌سراست * تو گلى ، گل نشود همدم هر خار و خسى

رحمتى بر دل مسكين من اى خسرو عشق * كه نداريم بجز لطف تو فريادرسى

زلف بر دوش بيفكندى و دل گفت دريغ * دام زرّين بنهادند به راه چه كسى

ياد آن عهد كه بشكستى و رفتى و هنوز * مانده از آن لب ميگون تو در دل هوسى

« آيتى » مرحلهء عشق ندارد پايان * ما بدين راه دل گمشده ديديم بسى

باد از وراى سرد افقهاى دوردست * دامن‌كشان به كلبه‌ام آمد ز روزنى

چرخى زد و چراغ مرا كشت و زان سپس * در كلبه‌ام ز سرما افشاند دامنى

* *

باران گرفت و كاغذ در خيس كرد و باد * آن را دريد و زحمت مادر به باد داد

مادر ز جاى جست و شكايت‌كنان به من * رو كرد و گفت چون من و تو هيچ‌كس مياد

* *

ما هر دو سرد و گرسنه در انتظار نان * بر در دو ديده دوخته امّا پدر نبود

سگ پارس كرد و خورد به هم در ولى چه سود * آمد پدر ز در ولى از نان خبر نبود

* *

باريك گشت و رفت برون از كنار در * آن گربهء سياه چو آن كلبه يافت سرد

مادر به گريه گفت پدر را ، نگاه كن * چيزى نبود گربهء بيچاره قهر كرد

هر صبح كه سوى گاو پويد * با گاو چه رازها كه گويد

كاى مايهء شادمانى من * وى حاصل زندگانى من

ديدار تو داروى غم من * شير تو جهيز مريم من