سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٣

اشك

ز نيرنگ و ريا چون مه ز ابر ره گريزانم * درستى ، راستى ، يكرنگى و لطف و صفا خواهم

ز من پرسى چه مىخواهى ز آزادى چه نيكوتر ؟ * ز دام غم ، دل غم‌ديده خود را رها خواهم

من آن خواهم كه مىگردم فراوان و نمىجويم * مرا بين در ديار بىوفاييها وفا خواهم

همه خوبان گيتى را به شرط دوستى خواهم * تو را از جان و دل بىشرط و بىچون‌وچرا خواهم

جهان و هرچه در آن است ارزانى رقيبم را * دمى وصل تو را اى مه ز درگاه خدا خواهم

اشك

اشك

قطرهء شبنم به روى برگ چيست * يادبود اشكهاى بلبل است

بلبلى كز غايت درماندگى * تا سحر نالان ز هجران گل است

* *

گوهر غلطان به رخسار حزين * صحنه‌اى جانسوز از اين زندگىست

لحظه‌اى دل از جهان آسوده كن * تا بدانى سوز اشك و آه چيست

* *

كشتى دل را به گرداب حيات * غرق كردى عاقبت اى ناخدا

گر نمىانديشى از غمهاى ما * اشك ما را نيك مىبيند خدا

* *

در ديار عارفان پاكدل * ديدهء گريان خريدارند و بس

ره ندارد در صف دلدادگان * آنكه خواهان هوا هست و هوس

* *

اشك مرواريدهاى سفته است * مىشود حاصل ز درياى خيال

آب مىشويد ز رخ آلودگى * اشك مىشويد ز دل زنگ ملال