سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٢١

غديريّه

از تازيانهء باد ، آن نخل سبز افتاد * در خاك بىكسيها ، در منتهاى غربت

در كوچه‌هاى خاموش ، در آن سكوت بىدرد * تابوت صبر مىرفت ، بر شانه‌هاى غربت

امشب بهانه‌اى شد ، دلتنگى و غريبى * خواندم غزل برايت ، خواندم براى غربت

مىجوشد از كوير سراب ، بلا ، مسيح * همگام با ترنّم باران بيا ، مسيح

اين زخمهاى كهنهء انسان قرن درد * آخر كجا ، به دست كه يابد شفا ؟ مسيح

اينك صداقت است كه مصلوب مانده است * در پيش چشمهاى فريب و ريا ، مسيح

ناقوسها صداى بم مرگ مىدهند * از انعكاس فاجعه پر شد فضا ، مسيح

همسايه‌ها به سفرهء غارت نشسته‌اند * بيگانه‌اند و تاخته بر آشنا ، مسيح

روح بزرگ عشق و نجابت ! نگاه كن * در خون نشسته پيكر صلح و صفا ، مسيح

امّا هنوز پنجره‌ها بسته نيستند * خورشيد ، روزنيست از آن روشنا ، مسيح

مىآيد آن طراوت حال و هواى عشق * مىآيد از نهايت شهر خدا ، مسيح

سجّاده ، ستاره بياور ، اذان بگو * تا با امام عشق كنيم اقتدا ، مسيح

ما دل سپرده‌ايم به آيين آفتاب * با ما بخوان تو نيز سرود وفا ، مسيح

با او به استجابت موعود مىرسيم * همراه با تنفّس صبح دعا ، مسيح

آن روز از آسمان خبر مىآمد * خورشيد به بيعت سحر مىآمد

صحرا ز گل ستاره آذين مىشد * يك قافله نور از سفر مىآمد

* *

آن روز غدير وسعت دريا داشت * مى شعشعهء مير جهان‌آرا داشت

زان باده شد آوازهء خورشيد بلند * اى كاش هميشه ساغر اين صهبا داشت