سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٠

غزل غربت به ياد هفتمين امام ، موسى بن جعفر ( ع )

كسى مىآيد از فرداى اين شبهاى يلدايى * و ما را مىبرد آن‌سوى خورشيد اهورايى

صداى گامهايش در سكوت كوچه مىپيچد * دلى وا مىكنند آيينه‌هاى شهر تنهايى

من اينجا مىنشينم كاروان زين راه مىآيد * نفس پر كرده‌ام از اضطراب ناشكيبايى

كسى مىآيد و در كوله‌بارش عشق و گل دارد * و مىگويد براى باغ از فصل شكوفايى

صميمى نيستند اين دستهاى تشنهء دشنه * دروغين‌اند اين لبخندهاى پوچ هرجايى

سيا مشقيست از عشق زمينى دفتر شاعر * دريغ از جرعه‌اى عرفان ، شراب ناب شيدايى

اى به غفلت غنوده تا دم صبح * تو چه دارى خبر ز عالم صبح

مرد حق مىدهد صفا همه‌شب * گل رخساره را به شبنم صبح

بوى گل مىدهد سراپايش * چون صبا هركه گشت همدم صبح

چه شفا جويى از طبيب و دوا * معجز عيسويست در دم صبح

رسد از گرد ره در اين وادى * موكب خسرو معظّم صبح

بهر ميقات كعبهء خورشيد * شستشو كن به آب زمزم صبح

چون سليمان جهان مسخّر كن * كه در انگشت توست خاتم صبح

مهدى آن شاه كشور خورشيد * برفرازد به چرخ پرچم صبح

چشم آشفتگان شام فراق * روشن آيد به روى خرّم صبح

با او كه مىشود رفت ، تا انتهاى غربت * با او كه دلپذير است ، حال و هواى غربت

دلبستگان داغش ، گم كرده‌اند خود را * در گريهء شبانه ، در هاىهاى غربت

عمرى به وسعت درد ، روح بزرگ يك مرد * تنها و بىنشان زيست ، در ناكجاى غربت

سجّادهء مناجات ، هر شب به اشك مىشست * دستى به‌سوى معبود ، بندى به پاى غربت

در لحظه‌هاى مظلوم ، او بود و دست دژخيم * آواى مرگ پيچيد ، در بىصداى غربت

گفتند در قفس ماند ، آن‌قدر كز نفس ماند * امّا كسى نپرسيد ، از ماجراى غربت